Desde tempos remotos, os seres humanos sentimos a necesidade de deternos, de marcar un lugar e un intre no fluxo incesante da vida para conectar con algo máis grande ca nós mesmos. Así nacen os altares: espazos simbólicos onde o visible e o invisible se atopan, onde o cotián se transforma en sagrado.
Un altar non é só unha mesa con obxectos. É unha metáfora viva. Nel, o material convértese en linguaxe espiritual: unha pedra pode representar a estabilidade, unha vela a transformación, unha flor a fraxilidade da existencia. Cada elemento contén unha intención, unha memoria, un desexo.
En distintas culturas e épocas, os altares cumpriron funcións diversas: honrar os antepasados, agradecer á terra, pedir protección ou lembrar o ciclo da vida e da morte. Pero en todos os casos cumpren a mesma misión esencial: reunir o disperso, dar sentido ao invisible, crear conciencia.
Hoxe, nun mundo acelerado e dixital, recuperar a práctica de crear altares —físicos, simbólicos ou mesmo interiores— é unha maneira de volver ao centro. De facer do acto cotián un xesto ritual. Porque quizais, como dicía a mística contemporánea Marianne Williamson, “o que se pon no altar, altérase”.
Crear un altar, entón, non é mirar cara ao pasado, senón lembrar que aínda somos capaces de outorgar sentido, de converter un recuncho do mundo —unha mesa, unha pedra, unha cunca, un raio de luz— nun lugar de encontro co sagrado.
E se toda a nosa vida puidese ser un altar?